De Belletjes

Klik hier om een tekst te typen.

Maart is de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor darmkanker. Voor veel mensen is dat een maand van bewustwording. Voor mij is het ook een maand die ieder jaar weer iets aanraakt.

Afgelopen maand meldde ik me aan bij Lexa,omdat ik voelde dat ik weer open wilde staanvoor iemand met wie ik mooie dingen zou kunnen delen.Het was een totaal nieuwe wereld voor me,waarin ik allerlei verschillende mannen voorbij zag komen.

Soms lijkt het leven een rechte lijn.Van kind naar volwassene, van gisteren naar vandaag.Maar als ik terugkijk, zie ik dat mijn leven veel meer een cirkel is —één die steeds weer begint bij voelen, verliezen, en opnieuw durven openen.

Vandaag hing ik niks vermoedend de slingers op in de spelkamer voor een meisje wat vandaag jarig was! Het voelde anders en op de weg terug naar huis wist ik het toen de zon ook ging schijnen, nadat de mist was weggetrokken. Toen ik daar fietste was het precies 2,5 jaar geleden dat Jos zijn laatste adem uitblies in het bijzijn van mij, Joyce en de huisarts. Een ontzettend heftig moment, waarop de wereld even helemaal stil stond. Je kan iemand niet voorbereiden op dat moment dat het leven voorgoed een voor en een na heeft. Jos liet de kinderen het gedicht van Toon Hermans "Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken" zien en samen aten we een taartje wat Joey speciaal voor deze dag helemaal zelf gekocht heeft in de winkel. Na het overlijden van Jos zag ik dat hij nog zijn laatste blog had geschreven en nu ik dit typ merk ik weer hoe bijzonder het is om deze blog terug te mochten lezen en te hebben.