✨ Maart raakt altijd iets aan

🦋 De maand waarin herinneringen dichterbij komen

Maart is de maand waarin extra aandacht wordt gevraagd voor darmkanker. Voor veel mensen is dat een maand van bewustwording. Voor mij is het ook een maand die ieder jaar weer iets aanraakt.

Op 16 maart 2008 kreeg Jos de diagnose darmkanker. En in de aanloop naar 1 april en 7 april merk ik nu al voor het derde jaar op rij dat ik me anders voel. Emotioneler. Kwetsbaarder. Alsof er van binnen meer open komt te liggen.

Niet altijd omdat ik daar bewust mee bezig ben, maar juist omdat mijn hart en mijn lichaam deze periode lijken te herkennen.

📷 Herinneringen die vanzelf langskomen

In deze tijd komen herinneringen vaak vanzelf dichterbij. Door foto’s die opduiken. Door beelden van de periode waarin Jos zijn laatste fase inging. Door momenten waarop ik stilsta bij hoe mijn leven er nu uitziet — en hoe anders het misschien was geweest als ons dit niet was overkomen.

Soms blijft dat een gek besef.

Dat er inmiddels al drie jaar voorbij zijn. Drie jaar waarin Jos op een andere manier onderdeel is van ons leven. Drie jaar waarin er ook mensen dichtbij zijn gekomen die hem niet eens gekend hebben. Alleen dat al kan soms onwerkelijk voelen.

Alsof er in die drie jaar een heel nieuw leven is ontstaan.

En ergens is dat ook zo.

🌿 Een ander leven, met alles wat daarbij hoort

Soms voelt het alsof ik een totaal ander leven heb opgebouwd na het overlijden van Jos. Een leven waarin veel veranderd is. Waarin ik opnieuw heb leren dragen, kiezen, doorgaan, voelen en ook weer genieten.

Ik geniet nog steeds ontzettend van kleine dingen. Van gewone momenten. Van zachtheid. Van de natuur. Van licht dat ergens toch weer doorbreekt.

Maar juist in deze weken merk ik ook dat het soms lastiger is om me echt blij te voelen. Alsof er een laag in mij is die eerst gevoeld wil worden voordat er weer meer ruimte komt.

En inmiddels weet ik ook dat dat oké is.

🤍 Terugkijken op wat het eigenlijk allemaal is geweest

Nu ik Rob heb leren kennen en ervaar hoe fijn het is om niet meer alles alleen te hoeven dragen, lijkt er ook iets te verschuiven. Alsof ik langzaam iets meer mag loslaten. Alsof er meer ruimte komt om niet alleen maar sterk te hoeven zijn.

En misschien maakt juist dat ook dat ik nu beter kan voelen hoeveel het eigenlijk is geweest.

Niet alleen het overlijden zelf, maar alles eromheen. De hele weg. De jaren van ziek zijn, zorgen, hopen, dragen, verliezen en opnieuw leren leven. De afgelopen acht jaar hebben veel gevraagd. Meer dan ik misschien toen echt kon beseffen.

Nu voelt het soms alsof ik daar met zachtere ogen naar terug kan kijken.

🌈 Minder joy is ook oké

Ik zie nog steeds de regenbogen. Nog steeds de tekens. Nog steeds de liefde die op een andere manier voelbaar blijft.

Maar voor nu is het ook oké om me even minder oké te voelen. Om even minder joy te ervaren. Om te voelen dat deze periode iets van me vraagt.

Niet alles hoeft meteen licht te zijn. Niet alles hoeft meteen weer goed te voelen.

Soms is het genoeg om gewoon eerlijk te zijn over wat er is.

Dat ik me emotioneler voel.
Dat ik meer stilsta.
Dat ik voel hoe anders het leven is gelopen.
En dat dat pijn mag doen, zonder dat het betekent dat ik niet verder ben gekomen.

🌸 Ruimte voor wat ik voel, en voor wat nog komt

Ik mag voelen wat ik voel. Ik mag daar ruimte aan geven. Zonder oordeel. Zonder haast.

En ik weet inmiddels ook dat het weer verandert. Dat er na 1 april weer meer lucht komt. Meer ruimte. Meer genieten. Alsof de natuur me daar ieder jaar opnieuw aan herinnert.

Voor nu hoef ik het niet op te lossen.
Voor nu mag het er gewoon zijn.

En juist door het toe te laten, maak ik ook ruimte voor alles wat daarna weer op mijn pad mag komen.

🌈 Tussen herinnering en leven in, blijf ik stap voor stap mijn weg vinden — met liefde voor wat was, en ruimte voor wat nog komt.