Soms gebeurt er iets kleins dat ineens veel groter voelt. Niet omdat één gebeurtenis op zichzelf zo bijzonder is, maar omdat alles precies op hetzelfde moment samenkomt.
Corine van Zoelen stuurde mij een foto van een tijdschrift dat zij in een winkel had gezien. We leerden elkaar kennen in een bijzondere periode van ons leven. Zij was net weduwe geworden en ik was dat, zonder het toen te weten, achteraf bijna.
Toen ik vandaag thuiskwam, lag het tijdschrift in mijn brievenbus. Ik maakte er een foto van en zag dat het precies 11:11 uur was. Mijn oortjes zaten nog in en op hetzelfde moment begon Rainbow in the Sky te spelen.
Op de voorkant stond een grote blauwe vlinder. Daaromheen las ik woorden over geheimen, loslaten, sleutelmomenten en sterven:
Wat houden we verborgen?
Wat leeft er in jouw binnenwereld?
Loslaten zonder woorden.
Het laatste uur — wat gebeurt er als je sterft?
Woorden die op allerlei manieren raakten aan Jos, aan ons leven en aan mijn boek Met open blik & open hart, dat bijna klaar is.
Toen ik het tijdschrift omdraaide, zag ik de sleutels.
Ook dat voelde betekenisvol. Openheid was een belangrijke sleutel in ons leven. Jos en ik wilden geen geheimen bewaren over wat ons overkwam. We wilden eerlijk vertellen wat er gebeurde en hoe ieder van ons dat vanuit zijn eigen beleving ervoer. Niet om ons verhaal mooier of eenvoudiger te maken, maar om ruimte te geven aan alles wat er werkelijk was: liefde en onmacht, licht en donker, nabijheid en afstand, vasthouden en loslaten.
Diezelfde openheid verbindt ook onze boeken.
In Met open blik & rechte rug klinkt de stem van Jos. In Met open blik & open hart vertel ik mijn kant van ons gedeelde verhaal. Over waar ik vandaan kom, onze liefde en ons gezin, zijn ziekte en overlijden, maar ook over wat daarna niet ophield. Over rouw, groei, bewustwording en een liefde die van vorm veranderde.
Twee boeken en twee stemmen, verbonden door één leven samen.
Voor mij zijn momenten zoals deze kleine openingen naar de ongeziene wereld. Alsof iets wat meestal verborgen blijft, zich heel even laat zien. In een tijdstip, een liedje, een regenboog, een vlinder of een sleutel. Je kunt het toeval noemen. Voor mij voelt het als verbinding. Als een klein beetje magie in het gewone.
Misschien hoeven we zulke momenten niet te verklaren. Misschien mogen we alleen ons hart ervoor openen en voelen wat ze ons brengen: verwondering, troost, verbinding en soms onverwacht een beetje joy.
Want achter alles wat eindigde, leeft ook iets verder.
In onze verhalen.
In onze kinderen.
In de liefde.
En in alles wat ons nog altijd met elkaar verbindt ♥
Reactie plaatsen
Reacties