Een gewone dag 11 jaar geleden ♥

Een gewone dag aan tafel.
Samen eten, ieder op zijn eigen manier. Speelgoed op de achtergrond, tekeningen aan de deuren, bordjes op tafel en een huis waarin volop geleefd werd.

Deze foto werd gemaakt door Jos.
En juist dat voelt nu zo bijzonder.

Toen was het misschien gewoon een moment tussendoor. Een foto van mij met de kinderen aan tafel. Maar elf jaar later voelt het alsof we nog even mee mogen kijken door zijn blik. Door wat hij zag. Door wat hij vastlegde. Een klein stukje van ons leven, gezien door hem. ♥

Als je deze foto zomaar ziet, lijkt het misschien gezellig en gewoon. Misschien zelfs een beetje rozengeur en maneschijn.

Maar dat was het niet.

Elf jaar geleden zat ik in een hele pittige periode. Ik was thuis komen te zitten, omdat ik niet meer kon inspringen op de trein die op mijn werk maar door bleef denderen. Mijn lijf en hoofd trokken aan de noodrem, alleen zag ik dat zelf toen nog niet zo helder.

Mijn vader had eerder te horen gekregen dat hij darmkanker had. Dat raakte iets in mij wat ik niet langer weg kon duwen. Ik wilde hulp vragen van een psycholoog, omdat ik stukken uit mijn verleden beter in beeld wilde krijgen. Voor mezelf, voor Jos en vooral voor de kinderen.

Via de huisarts kreeg ik de diagnose depressieve stoornis en somatoforme stoornis, zodat er een verwijzing kon komen en de hulp vergoed zou worden. Daarna meldde ik me aan bij de psycholoog, maar er was een wachtlijst van ongeveer een half jaar.

In die periode kwam ik ook bij de Arbo-arts terecht. Ik weet nog goed dat ik daar huilend zat en zei dat het me niet eens lukte om de was bij te houden.

En toch ging ik door.
Zoals ik kende.
Zorgen, regelen, aanpassen en sterk zijn.

Dat zie je niet op deze foto.
Je ziet geen wachtlijsten, geen diagnose, geen vermoeidheid en geen overleven.

Wat je wel ziet, is een gewone dag. Kinderen die eten, ieder op hun eigen manier. Een huis vol speelgoed, tekeningen, rommel, liefde en leven.

En misschien raakt deze foto mij daarom nu zo.

Elf jaar later kijk ik niet alleen naar wat er op de foto staat, maar ook naar wat eronder lag. Naar de moeder die zo haar best deed. Naar de vrouw die nog niet wist hoeveel lagen ze later zou aankijken, doorvoelen en helen.

Maar ik kijk ook naar Jos.

Naar het feit dat hij dit moment heeft gezien. Dat hij blijkbaar even stilstond, de telefoon pakte en precies dit gewone moment vastlegde. Een moment waarvan we toen niet konden weten hoeveel waarde het later zou krijgen.

En als ik nu kijk naar waar we staan, voel ik vooral trots. ♥

Trots op Joyce, die na de zomervakantie start in het tweede jaar van het VWO.
Trots op Joey, die na de zomervakantie gaat starten bij de thuiszittersgroep in Tilburg en daar al een fijne plek heeft gevoeld.
En ook trots op mezelf.

Ik ben nog steeds bezig met mijn boek en met het naar buiten brengen van mijn eigen verhaal. Ook ben ik mooie dingen aan het opzetten waarin alles samenkomt: mijn ervaringen, mijn werk met kinderen, spel, binnenwereld, healing, rouw, verlies en levenskracht.

Als ik deze foto nu zie, zie ik niet alleen meer die pittige tijd.

Ik zie liefde.
Ik zie kracht.
Ik zie beginpunten.
Ik zie hoe ver we zijn gekomen.
En ik zie een stukje van ons door de ogen van Jos.

Met z’n drietjes.
Ieder op onze eigen manier.
En samen toch steeds weer verder. 🤍✨